Nic osobistego

Czasem gdy dosięga nas osobisty dramat, rozstanie, ból -pierwsza myśl każe uciekać: od wspomnień, znajomych miejsc, znajomych osób. Anne po bolesnym rozstaniu zostawia całe swoje dotychczasowe życie, by zacząć od nowa. Symbolicznie zamyka rozdział, w którym dotychczas tkwiła zdejmując obrączkę – dla niej symbol porażki. Opuszcza rodzinny kraj, by szukać. Czego szukać? Szczęścia, siebie, zapomnienia? A może zwyczajnie dachu nad głową, jedzenia, pracy, aby tylko przetrwać w tym obcym dla niej miejscu jakim stał się świat?

Urszula Antoniak stworzyła przejmujący, choć niezwykle skromny i prawie pozbawiony akcji i słów obraz. Historię ucieczki młodej dziewczyny od uczuć i zaangażowania. Czy jednak od emocji i przywiązania do drugiego człowieka można uciec? Czy zaspokajanie zwykłych potrzeb ciała wystarczy, aby żyć? Reżyserka wnikliwym okiem kamery przygląda się zmianom jakie zachodzą w Anne, podpatruje jak radzi sobie z codziennością i uczy się siebie na nowo.

Największą zaletą tego filmu jest jego prostota – zarówno w przekazie wizualnym – oszczędność słów, długie ujęcia, zbliżenia twarzy bohaterów, krajobrazy surowej i zimnej Irlandii, ale też w przesłaniu – żeby żyć, trzeba kochać, nawet za cenę cierpienia.

W rolach głównych wystąpili Lotte Verbeck i Stephen Rea kreując postacie wyobcowane ze świata, którzy muszę się siebie nawzajem nauczyć, aby zrozumieć.

Warto zwrócić uwagę na zdjęcia, które komponują się w obraz nieprzyjaznego człowiekowi świata, w którym musi on walczyć o przetrwanie. Surowość nocy, złowrogość mgły, szum wiatru. Dopiero po jakimś czas pojawia się przebłysk słońca. Zbyt melodramatycznie? Wręcz przeciwnie, wszystkie te elementy zostały w filmie odpowiednio wyważone i stanowią jedynie delikatny ornament do całego obrazu. Ważna też staje się rola muzyki, za którą odpowiedzialny był Ethan Rose: uspokaja, wycisza, zbliża dwoje zupełnie różnych od siebie bohaterów.

Urszula Antoniak za pomocą prostych środków stworzyła niezwykle mądry film o ludzkiej potrzebie bliskości i o lęku jaki towarzyszy temu pragnieniu. Reżyserka została doceniona na europejskich festiwalach otrzymując nominacje do Europejskiej Nagrody Filmowej w kategorii Odkrycie Roku oraz kwalifikując się do Międzynarodowego Konkursu Warszawskiego Festiwalu Filmowego.

0 comments on “Nic osobistegoAdd yours →

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.